Nie piszę, bo zbieram materiały.

Odkładałem ten pomysł, ile się tylko dało, kiedyś był dla mnie bardzo ważny, dlatego nie chciałem babrać go w błocku niewprawnej realizacji. Pomysł ten kiedyś był dla mnie głównym kryterium samooceny, pozwalającym na żywienie nadziei w związku z dniem następnym – jak to bywa w przypadku nieopierzonych artyściątek. Teraz trochę inaczej to wartościuję, ale osąd, że trzeba poczekać z wykonaniem nadal został. Władza to wspaniały temat, choćby w aspekcie panowania nad samym sobą i własnej podmiotowości. Wydaje mi się jednak, że wprzódy powinienem nauczyć się pisać o miłości – ale to też temat na osobną notkę

Hasło na Nowy Rok: wytrwałość. Jeśli są jeszcze tacy, co jej nie doceniają, życzę, żeby się przekonali o konstytutywności tej cechy.

P.S. Kiedyś pisałem o monstrum – może czaić się wszędzie, choćby w zbyt często myślanej myśli.

Nie piszę, bo zmarł Mistrz.

*Nie pamiętam, dokładnej treści, słowo „chyba” być może jest przestawione.
**Wykład z Doktryn polityczno prawnych vel. Historii filozofii prawa, prowadzonego przez ks. prof. Kościa miały przyjemność słuchać tylko dwa roczniki.

P.S. Przybliżenie sylwetki ks. prof. dr hab. Antoniego Kościa, innymi słowy, świadectwo Człowieka Mocy – http://www.kul.pl/in-memoriam,14904.html .

Nie pisze, bo chcę absolutnie panować nad swoimi myślami?

Chcę panować do tego stopnia, że najchętniej nie ujawniałbym się z myślą. Czysta forma jest bardzo kusząca, maksymalny neutralizm. Sztuka sobie, światopogląd sobie. Dwa odrębne porządki, które nie łączą się w jedna tytaniczną odpowiedzialność za wydanie na świat szalonej myśli, później zniekształconej poza granice wszelkiego prawdopodobieństwa.
Nie podoba mi się ta notka, nawet wiem jak ja skonkludować. Spróbujmy (może nie będzie to zbyt wielki entymemat): sztuka musi być autorytarna, żeby precyzyjna forma wytrącała z równowagi – wymuszała uległość bądź bunt.
Teraz jestem jeszcze bardziej zniesmaczony tym co napisałem.

P.S. Nie powinno się tracić oczu celu, łatwo wtedy zapomnieć o swoich zadaniach – uwaga do poprzedniego wpisu.

Nie piszę ponieważ za szybko się poddaję.

Na pierwszych wybojach tracę kontrolę, dzięki której mogę panować nad rzeczywistością. Wszystko przestaje tańczyć, jakby ktoś wyrwał trybik z tej uduchowionej maszyny. Plan okazuje się zawodny, myślenie okazuje się zawodne. Czy naprawiać myślenie, czy skutki błędu? Jak naprawiać myślenie, doprowadzając się do czerwoności w natłoku procesów, czy raczej spokojnie patrzeć aż wszystko się rozpadnie , by powstać ze zgliszcz i popiołu.
Dlaczego w życiu nie ma miejsca na eksperymenty? Ha! Zbawienny pomysł! Zróbmy społeczność, w której każdy będzie z sobą eksperymentował i za wyniki eksperymentów trenerzy motywacyjni będą płacili grube miliardy jenów. To będzie takie nowoczesne. (Trzeba tylko pamiętać, że nie można eksperymentować na sobie nie mieszając w to innych. O tym przy następnej okazji.)

P.S. Robiąc literówkę zauważyłem jak blisko z syntaktycznego punktu widzenia z „myślenia” do „mylenia”. [Nawias kwadratowy dopisany przy korekcie.]

Nie pisze, bo budzi się we mnie obywatel.

Badacze KNS’u na mojej uczelni wypracowali koncepcję powiązania praw i odpowiedzialności. Możność dysponowania prawami rodzi odpowiedzialność za to w jaki sposób korzystamy z przyznanych potencji. W świecie raczej towarem deficytowym są osoby, które dążą do odpowiedzialności. To utrudnia mi znacznie pisanie.

* Nie powinienem cytować, dokładnych słów nie pamiętam, ale sens został zachowany.

P.S. Rodzi się się we mnie obywatel – i niech żyje intelektualizm etyczny!

Nie piszę, bo boję się pisać błędnie.

W mojej maksymalistycznej wizji rzeczywistości błąd jest największym złem. Błąd jest brakiem, błąd stawia pod murem w oczekiwaniu na pociski bezradności. Nie mogę pogodzić się z tym, że cała twórczość rodzi się z braku, nienaturalność domaga się wypełnienia, które koniec końców może stać się bardziej potworne niż pierwotna dolegliwość.

Nie piszę, bo nie będę taki jak Gombrowicz.

Trudno przełamać podziw, który stawia na nogi, dzięki któremu staramy się porządkować rzeczywistość w nowy sposób. Gdzie znajduje się nasza niezależność, skoro budujemy światopogląd w oparciu o wytwory innych. Nie możemy czerpać wzorców z własnego postępowania, nasze postępowanie po prostu „dzieję się”. Nie często w życiu jest miejsce na refleksje, na jakiś konkretny wybór, który nie byłby uwarunkowany wypracowaną metodą postępowania. Geniusz musi polegać na „bohaterskiej ucieczce” od utartych schematów, choćby schematy pochodziły od największych.
Wnioski: (a) trochę to wygląda na pochwałę dekonstruktywizmu? (b) niedługo będę poruszał kwestię społeczne.

Powód pierwszy, ciężko wybrać, zrazu nasuwa się cała plejada wystrojonych w falujące spódnice konstruktów myślowych, których zgrabnie poruszane nogi walczą o przywilej pierwszeństwa.
Najważniejszy powód stoi w drugim rzędzie i wygląda jak rekordzistka Guinnessa w kategorii maksymalna masa ciała – nie sposób jej nie zauważyć, choć każdy chciałby tego uniknąć.
Ja po prostu nie umiem pisać.

Udowodniłem to dzisiaj skrobiąc oświadczenie o dostarczeniu odpisu świadectwa „dojżałości” – po naniesieniu na arkusz szpetnego błędu, dalszą część oświadczenia pisałem patrząc w oczy pani z dziekanatu, teraz jej wyraz twarzy mogę odczytać jako podręcznikowy wizerunek politowania… Niby dwa lata już studiował, a niczego się nie nauczył.
Z tą całą filozofią, to jedno wielkie zamieszanie. Trudno. Najwyżej będzie czego żałować na starość

Zwykle zaczyna się świdrowaniem. Świadomość wychyla się to w jedną, to w druga stronę, a ciemny korytarz kusi szaleńczo wykwintną perspektywą rozkwaszonej na zbitej w czerni klamce głowy. Zamiast klucza, trepanacja czaszki, ale nic to. Początkowa euforia szybko mija i w jej miejsce wtapia się z gracją niedokrwienie spowodowane zbytnim rozszerzeniem częstotliwości oddechów. Tlen, który jeszcze krąży po ciele zdaje się pęcznieć do rozmiarów zaciśniętej na amulecie szczęki, a oderwana od czaszki szczęka wraz z amuletem to już nie mały kawałek przestrzeni. Całość od wewnątrz daje wrażenie rozprzężonej gąbki, bądź co bądź, stada czerwonych balonów, które zerwały się z łańcucha i umykają z ładnym kawałkiem betonu, idealnym na radykalne ujawnienie opinii publicznej swoich poglądów.
W tym momencie wiedziałem już o co gram. On był budynkiem akademika, ja wypełniałem całą przestrzeń wewnątrz. To nie jest tak, że tylko ja muszę wygrywać kolejne słowa, jego po prostu mierzi gdzieś pod łopatką usidlił się tam i nie może z własnej woli wyjść. Co gorsza swędzących miejsc; zakładając, że koniec końców może stać się on z gmachu przy Niecałej, postacią humanoidalną; może być więcej. Mogą znajdować się one w różnych czasach i przestrzeniach.
1) Świdrowanie jest naprzemienne. Kołysanie i choroba morska też. Punktem zaczepienia może być tylko katar w zatokach. Wtedy mieszanka ujawnia się w okolicy rdzenia. Rzadziej objawia się na stopie w postaci wzdrygnięcia, po usłyszeniu zbyt wysokiego dźwięku. Cały cykl powtarza się błyskawicznie i jeśli występują jakieś interwały, to nie skupiłem się na nich nigdy na tyle, aby je zauważyć. Cała zabawa zrywa się momentalnie, gdy ogarnia mnie wrażenie fałszu. Czy to fałszywego dźwięku, czy w kontekście wartości logicznej.

urojona uraniona (kropla syropu na kształt myśli)
zuranizowana upuszczona
Upełnił mi rękę aż po brzegi jednym wymarzonym mazidłem i powiedział wstań

„ugryzł ugzyms w Mozambiku” rebus bebus
gordyjski węzeł
kosamebus i rozplątuj to z powrotem umyślonym
uroniona urojona rojem – atakująca milionem
z Bożego kielicha na kształt myśli kropla
amulet

uroniona urojony – powielona
ramiona na zmarnowana
ramieniku
ramienna płomienna
rana

i złapać się za szyje wieloma rynnami
ty ze mną ja z tobą do góry nogami
kończyna górna też w tańcu wiruje
od ciekawskiego wzroku
ucieka docieka przecieka i pluje
ten fluid co neglegencją wywraca oczyma
wyhacza okiem wierszydła z kł…

***

Chochoł: Róże zjadły robaki i teraz same zdychają płacząc, że im skrzydła z płatków nie wyrosły.

Turyn, 1 stycznia 1882 r.